Monday, 4 November 2013

വെളിച്ചം ഭാവിയ്ക്കു മുന്നിൽ പടിയിറങ്ങിയാൽ 
അനുവദിച്ച സമയം കഴിയാനുള്ള കാത്തിരുപ്പാണ് പ്രതീക്ഷ.

Monday, 11 March 2013

Silent Valley National Park

                                                                                                     

''The forest is not merely an expression or representation of sacredness, nor a place to invoke the sacred; the forest is sacredness itself. Nature’s not merely created by God, nature is God. Whoever moves within the forest can partake directly of sacredness, experience sacredness with his entire body, breath sacredness and contain it within himself, drink the sacred water as a living communion, bury his feet in sacredness, open his eyes and witness the burning beauty of sacredness''.


-          Richard Nelson, The Island Within



It was my long-time wish to visit the valley of silence and when I visited the place I realised that it is the most beautiful place that I have ever been to... 


Silent valley or Sairandri vanam is situated on the north-eastern part of Palakkad district on the Nilgiri hills, eighty kilometres from Palakkad. People from Chennai and Bangalore area can reach here via Coimbatore.


The real journey to silent valley starts from Mannarkad... From here, you will start to see the authentic beauty of nature. At the end of this road, the village disappears, and the road gives way to a narrow lane, with thick vegetation on either side. You have to travel around 10 km through narrow hairpin curves, which will lead to Mukkali.  


The information centre is just one kilometre away from Mukkali junction. You have to get permit from Kerala State forest dept. and book the visit in advance. The entry pass will be given from this information office. You have to hire a jeep from here. This is the only transport, which is able to take you through the muddy and rutted road to the core of the jungle. You can spend five hours there till 5pm, and the jeep will take you back to the information office.


Local people call this forest as Sairandri vanam. Sairandri is the other name of Panchali, wife of the Pandavas. Legends say that Pandavas lived a few days here during their thirteen years of anonymity or ajnjathavasa and thus the forest got the name Sairandri vanam.

The forest was conspicuous by the apparent absence of the noisy insects Cicadas. So the forest used to be very silent and this may be the reason that it got the name silent valley. Another opinion is that the forest got the name from Macaca silenus, another name for lion tailed macaque, which is found in plenty in the forest. 


The road was very muddy, and journey was not that easy. On either side of the road I saw the houses of tribal people who are involved in coffee plantation with government aid. On the way to the core zone I saw a rat snake. I thought of taking a snap, but it disappeared quickly. 

On the way, the guide showed me a small stream. He told me that the water is very pure and is drinkable. We filled our bottle and again started the journey.


Sairandhri..This is the actual entrance to the forest and the core zone of the Silent valley National park starts from here. When you enter the place, you can feel the soul of the jungle. Here you will see a watchtower. I climbed around 200 steps to reach the top of the tower. It gives a panoramic view of the forest… view of river Kunthi, beautiful valleys and deep mist-covered mountains. Silent valley forest is divided into four regions. Sairandri, poochippara, nelikkal and valakkadu. One can see all these regions from here. This is the flowering season of a particular tree, which is locally called as churuli and it makes the entire forest a never-ending carpet of white flowers.   

Near the watchtower you can see the inaugural stone of the park erected by former Prime Minister Rajeev Gandhi.

From there, I accompanied my guide towards Kunthi River. It is around two kilometres away from the watchtower. On the way to the river I could spot nilgiri langurs. They have glossy black, thick long hair on the body and yellowish or brown hair on the head. They usually eat tender leaves, fruits, tree barks, flowers etc. They were not ready to pose for my camera, as they were very busy with jumping from one branch to another. Sometimes the cicada sound was besieged by the sound of the monkeys.


But the most beautiful animal that I have seen here is the malabar giant squirrel. It is also known as Indian giant squirrel. They are very common in rain forests. One of the most colourful species of squirrels, its long and beautiful tail is its unique characteristic.

Leeches are very common here. These blood-sucking creatures can find your presence by smell and even by sound vibrations. Leech bites do not hurt, but the wounds do bleed extremely. To avoid it, you can apply salt or pan masala on you skin. My guide was smart enough to lead me through certain secret paths where leeches are not found.

The great Indian hornbill, hairy winged bat, fishing cat, leopard, tiger etc. are some of the very common species found in the forest. This area is very special for lion tailed macaque. This is the biggest adobe of this particular monkey species.

More than hundred species of butterflies are here. Amazing number of moths is also found here.  

On the way to river kunthi, my guide showed me two holes on the mud wall. He said that an elephant dug the holes. On either side of this road you can see bamboo trees, which are the favourite food of elephants.

All over the valley you will see a particular type of fruit, which looks like a miniature jackfruit. This is culleniia exarillata, which is locally known as vedi plavu. This is the favourite fruit of lion tailed macaque. They eat the fruit, leaf, trunk and even the root of the tree.


Finally we reached the river… You will realise the intact beauty of the silent valley from this river. This is one of the most beautiful and clean rivers in the world. This Mystical River has got a mythological background. During the anjathavasa, pandavas halted in cave on this hill, and the river was called after their mother Kunthi. The cool breeze, music of the river, exciting noise of the jungle, misty valleys and the thick vegetations gives a meditation mood. Here is a hanging bridge over the river. I watched the real beauty of the river from this bridge. It is untouched by human and this Virgin River runs around 20 kilometres like this.



It is time for me to go back… My jeep is still waiting there but I didn’t feel like going back from the lap of Mother Nature. This journey guarantees an insider’s view of the beauty, not an outsider’s hallucination. I can promise you one thing; once you have visited the place, even if you are far away from here you will feel the smell and care of the nature..and I would like to conclude this journey with a famous saying, “ in the woods we return to reason and faith.” 







Monday, 26 November 2012

Kanjiramattom Mosque




Sheikh Fariduddin was a great Sufi saint, who did a lot for the intensification of Islam. It is believed that he is a descendent of Hasrath Umarul Farooq and the son of Jamaluddin Sulaiman and Kharsam khathoon. He travelled far and wide for acquiring and spreading knowledge that he has acquired. He visited almost all the places of India for spreading Islam, and on one of his sojourns he reached Kanjiramattom, a small village in Kerala… 

It is believed that once, this place was a jungle and was rich with snake wood tree. Snake wood tree is locally known as kanjiram and eventually the place got the name Kanjiramattom.

The saint spent a great part of his life to abet the poor and uneducated people of this region. Gradually he was able to build a mosque here to satisfy the spiritual needs of the local Muslims.. Today this mosque is known as Kanjiramattom mosque and is dedicated to Sheikh Fariduddin…

The mosque, located 25km away from Cochin is famous for the Chandanakkudam festival celebrated here in January 13 and 14 every year. Thousands of people come to partake in the festival also known as Kodikuthu festival, and to visit the tomb of the saint each year. 

There are two mosques in this place, mele palli and thazhe palli. While Thazhe palli is dedicated to Sheikh Fariduddin, Mele palli is dedicated to Vavaru swami who is believed to be the close friend of Lord Ayyappa.

During the days of the saint, the place was in the clutches of poverty. So the saint used to make rice porridge with jaggery and coconut, and serve it to the local people himself. He never showed any religious discrimination and considered every one as the children of God. The local people used to address him as uppuppa, which means grandfather. 

In memory of this deed, people today offer nercha kanji or chakkara kanji to the saint. On the day of the Chandanakkudam festival, people from all walks of life without any religious barrier gather here to offer chakkara kanji to their dearest uppuppa.
  
A ritual called Kodikuthu is the main attraction of the festival... During those days the Muslims of this area used to accompany Hindu pilgrims to Sabarimala on the Makara samkranthi day. The local people say that their poverty tempted them to do this.

Sheikh Fariduddin found that this is a non-Islamic custom.  So on a makara samkranthi day, he gathered the local Muslims to the mosque by playing Kombu, a kind of trumpet. He tied a flag on a tree of the main mosque or the thazhe palli courtyard and then another one on the mele palli. He asked them to follow the custom every year and thus he managed to prevent them from following the non-Islamic tradition, at the same time maintaining the religious tolerance of the place. Devotees still follow this ritual as a tradition. Every year, on this particular day they tie a flag on a tree at the tazhepalli. Then as a procession they move to the mele palli to tie another flag.

Nercha kodiyeduppu is another interesting tradition of the mosque. This offering to the God is similar to the parayeduppu ritual of Hindus. Devotees have to book early to make this offering. On the festival day, caparisoned elephants from the mosque visit the houses of the devotees and receive offerings and a flag from each house.

‘Chandanakkudam’ the ritual after which the festival is named takes place at night. Devotees carry pots filled with sandalwood paste, from the thaze palli to the mele palli. A huge crowd accompanies it as a procession. Decked up Elephants, folk art forms, percussion instrument ensemble follows this procession.

Performance of Traditional Muslim art forms like daff mutt, kolkali etc. add to the attraction of the procession. The festival comes to a close when the procession comes back after presenting the pots at the mele palli…   

Kanjiramattom mosque is the best example for religious tolerance and communal harmony. It is a wonder in this age of all round chaos and disharmony.
Anyone can visit the mosque without religious or gender bias. Many customs of the mosque are similar to that of Hindu customs. Traditions like caparisoned elephants; percussion instruments ensembles etc. are closely connected with temple culture.

Breaking of coconut in front of the Vavaru swami is another interesting custom of the mosque, which has its roots in Hinduism.

May be all these customs are the desires of the great visionary, Sheikh Fariduddin, to maintain the harmony of our land and to show the real meaning of the saying ‘Unity in diversity’… Lets hope and pray it stays intact through the ages…

Friday, 27 January 2012

എപ്പോള്‍ മുതലാണ്‌ ഈ പട്ടം
നൂലുപൊട്ടി ദിക്കു തെറ്റി
പറന്നു തുടങ്ങിയത്‌?
ചിതലരിച്ചു മരിച്ച
പഴമ്പുരാണത്തിണ്റ്റെ ആത്മാവ്‌
ഗതികിട്ടാതലഞ്ഞ്‌
 ഒടുവിലെണ്റ്റെ ഭാവിയില്‍
കൂടു കൂട്ടിയപ്പോള്‍ മുതലോ?????

Wednesday, 6 July 2011

മുറ്റത്തിപ്പോഴും മന്ദാരവും
നന്ത്യാര്‍വട്ടവും പൂത്തുനില്‍ക്കുന്നു.
കിഴക്കേപറമ്പില്‍, പേരമരത്തില്‍
ഇത്തിള്‍ക്കണ്ണിയും കാച്ചിലും
മത്സരിച്ച്‌ പടരുന്നു.
കവലയിലിപ്പോഴും ജോലിയില്ലാ-
പ്പയ്യന്‍മാര്‍ കുത്തിയിരിക്കുന്നു.
ഞാഞ്ഞൂലും ചൂണ്ടക്കൊളുത്തുമായ്‌
കുട്ടികളും കൊറ്റികളും
കുളക്കരയില്‍ കാത്തിരിക്കുന്നു.
പലചരക്കു കടയ്ക്കുമുന്നിലെ
പരദൂഷണസദസ്സുകള്‍സന്ധ്യ
കഴിഞ്ഞും നീണ്ടുപോകുന്നു.
ആശാന്‍ പള്ളിക്കൂടമിപ്പോഴും
ഹരിശ്രീ ചൊല്ലുന്നു.
ചിലര്‍മാത്രം മരിക്കുകയും
ചില നന്‍മകള്‍ കൂടെ
കൊണ്ടുപോവുകയും ചെയ്തതൊഴിച്ചാല്‍
എണ്റ്റെ ഗ്രാമം മാറിയെന്നു പറഞ്ഞതാര്‌?

Monday, 20 June 2011

നിണ്റ്റെ നിശ്വാസമലിഞ്ഞ
ഈ വഴികളോട്‌ വിടപറയുമ്പോളാണ്‌
നീയെണ്റ്റെ ഹ്രിദയത്തോടായിരുന്നു
ചേര്‍ന്നു നിന്നിരുന്നതെന്ന്‌ ഞാനറിയുന്നത്‌!!!
തണല്‍ മരത്തെയുപേക്ഷിച്ച
സഞ്ചാരിയേപ്പോല്‍നീ
നടന്നകന്നിരുന്നു.
മരത്തിനു പക്ഷെ സഞ്ചരിക്കാനാവില്ലല്ലൊ,
കാത്തിരിക്കാനല്ലാതെ.....

Friday, 17 June 2011

ഓര്‍മ്മകളിലെവിടെയോ ഒരു മഞ്ഞപ്പട്ടുപാവാട ഉലയുന്ന ശബ്ദം, വെള്ളിക്കൊലുസ്സിണ്റ്റെ കിലുക്കം, നനഞ്ഞ പുല്‍പടര്‍പ്പില്‍ കാലുകള്‍ ഉരസുമ്പോഴുണ്ടാവുന്ന നനുത്തസ്വരം..... സ്വപ്നങ്ങളേക്കാല്‍ നിറമുള്ള ഓര്‍മ്മകള്‍. അവയ്ക്കാകെ പവിഴമല്ലിയുടേയും ഗന്ധരാജണ്റ്റേയും സുഗന്ധം.

ഒരു ചാറ്റല്‍ മഴയുടെ ക്യ്യും പിടിച്ച്‌, ഈ ഓര്‍മ്മകളുടെ പിറകേനടന്നാല്‍ ചെന്നെത്തുന്നത്‌ ബാല്യത്തിണ്റ്റെ കളിമുറ്റത്തേക്കാണ്‌.അവിടെ മഞ്ഞപ്പട്ടുപാവാടയുടുത്ത ഞാന്‍ മണിക്കുട്ടണ്റ്റെ കൈ പിടിച്ച്‌ തൊടിയിലാകെ ഓടിനടക്കുന്നു. അവനാണ്‌ എണ്റ്റെ ആദ്യസുഹ്രുത്ത്‌. എണ്റ്റെ അനിയന്‍ ജനിയ്ക്കുന്നതിനും മുന്‍പ്‌, സ്കൂളില്‍ പോകാന്‍ പ്രായമാവുന്നതിനും മുന്‍പ്‌, പൂക്കളുടേയും കിളികളുടേയും മരങ്ങളുടേയും ഭാഷ തിരിച്ചറിയാന്‍ എനിക്ക്‌ കഴിവുണ്ടായിരുന്ന കാലത്താണ്‌ സൌഹ്രുദത്തിണ്റ്റെ സ്വാതന്ത്രം എത്ര വലുതാണെന്ന്‌ കാണിച്ചുതന്നുകൊണ്ടാണ്‌ അവന്‍ വന്നത്‌.
ഓര്‍മ്മകളില്‍ അവനെപ്പോഴും ചന്ദന നിറമുള്ള ഒരു ജുബ്ബയിലാണ്‌. അതിനകത്ത്‌ അവനെപ്പൊലെ മൂന്നാലുപേര്‍ക്കൂടേ കയറായിരുന്നു. അതിണ്റ്റെ കൈ മണിക്കുട്ടണ്റ്റെ കയ്യും കടന്ന്‌ തൂങ്ങിക്കിടന്നിരുന്നു. പക്ഷെ ഞങ്ങളുടെ കളിയിലെ രാജകുമാരന്‌ ആ വേഷം ധാരാളമായിരുന്നു. ചാഞ്ഞുകിടക്കുന്ന മരക്കൊമ്പുകളെ ഞങ്ങള്‍ കുതിരകളാക്കി. ചിലപ്പോഴവ ഭൂമിയിലൂടെ ഓടി നടന്നു, ചിലപ്പോള്‍ ആകാശത്തിലൂടെ ചിറകുവിരിച്ചു പറന്നു നടന്നു. ചാറ്റല്‍ മഴ പെയ്തപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ കുതിരയുടെ വേഗത കൂട്ടി. പക്ഷെ കുതിര വീടെത്തും മുന്‍പെ അമ്മമാര്‍ ഞങ്ങളെ കുതിരപ്പുറത്തു നിന്നും ഇറക്കിയിട്ടുണ്ടാവും. പിന്നീടെത്രയോ തവണ ഞങ്ങള്‍ ആകാശത്തും ഭൂമിയിലും സഞ്ചരിച്ചു, ചിരട്ടത്ത്രാസില്‍ സാധനങ്ങള്‍ തൂക്കി വിറ്റു. പകരം തക്കാളിപ്പച്ചയുടെ ഇലകള്‍ അവനെനിയ്ക്ക്‌ എണ്ണിത്തന്നു. അരിമാവില്‍ വിരല്‍മുക്കി ഐസ്ക്രീമെന്നു പറഞ്ഞു നുണഞ്ഞു നടന്നു. അങ്ങനെയിരിക്കെ പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം മണിക്കുട്ടണ്റ്റെ വീട്ടുകാര്‍ വീടുമാറിപ്പോയി. പിന്നീട്‌ കുറേനാളത്തേയ്ക്ക്‌ ഞാന്‍ തനിച്ചായി. കുതിരകളിയ്ക്കാനും ആകാശത്തൂടെ പറക്കാനും ആളില്ലാതായി. എണ്റ്റെ കടയില്‍ ആരും വരാതായി. അരിമാവില്‍ വിരല്‍മുക്കിയതിന്‌ അമ്മ വഴക്കു പറഞ്ഞു.

പിന്നീടെന്നെ ആശാന്‍ കളരിയില്‍ അയച്ചു. അന്നു മുതലാണ്‌ നിറയെ കൂട്ടുകാരെ കിട്ടിത്തുടങ്ങിയത്‌. മെഴുകിയ തറ, മുന്നില്‍ വിരിച്ചിട്ട മണല്‍. ആ മണലിന്‌ എപ്പോഴും ഒരു സുഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ പുതുമഴയ്ക്കൊപ്പം അപ്പൂപ്പണ്റ്റെ കയ്യും പിടിച്ച്‌ സ്കൂളിലേയ്ക്ക്‌. പുതിയ പുസ്തകങ്ങള്‍,യൂണിഫോം പിന്നെ ഒരുപാട്‌ ഒരുപാട്‌ കൌതുകങ്ങളും. തക്കാളിപ്പച്ചയും കളര്‍ച്ചോക്കുകളും ഗോലികളും നിറമുള്ള തൂവലുകളും ഞങ്ങള്‍ അഭിമാനത്തോടെ സൂക്ഷിച്ചു വച്ചു. ഒരു മയില്‍ പ്പീലിയ്ക്കു വേണ്ടി കൊതിച്ചു. ഒടുവില്‍ രാമായണത്തില്‍ ബുക്ക്‌ മാര്‍ക്കായി സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന മയില്‍ പീലി എടുത്തു തന്നത്‌ അമ്മൂമ്മയാണ്‌. അമ്പിളിയും ഞാനും ഒരുമിച്ചാണ്‌ അത്‌ പുസ്തകത്താളില്‍ വച്ചത്‌. ഞങ്ങളതിനെ ആകാശം കാണിക്കാതെ വളര്‍ത്തി. ഒരു ദിവസം അമ്പിളി എന്നോട്‌ പറഞ്ഞു,"എണ്റ്റെ മയില്‍ പീലി പെറ്റു". ഈശ്വരാ, ഞാന്‍ കണ്ടു. ഒരു കുഞ്ഞു മയില്‍ പീലി. പക്ഷെ എണ്റ്റെ മയില്‍ പീലി ഒരിയ്ക്കലും പ്രസവിച്ചില്ല. അതിണ്റ്റെ സങ്കടം തീര്‍ന്നത്‌ കണ്ണന്‍ ഇലമുളച്ചി തന്നപ്പോഴാണ്‌. എത്ര സൂക്ഷിച്ചാണ്‌ അവനാ ഇല ചെടിയില്‍ നിന്ന്‌ പൊട്ടിച്ചത്‌! എന്നിട്ട്‌ പതുക്കെ എണ്റ്റെ പുസ്തകത്താളില്‍ വച്ചു തന്നു. അതവിടെ ഇരുന്ന്‌ മുളപൊട്ടി. എത്ര അഭിമാനത്തോടെയാണ്‌ ഞാനത്‌ അമ്പിളിയെ കാണിച്ചത്‌.

കോണ്‍ വെണ്റ്റ്‌ സ്കൂളിണ്റ്റെ എല്ലാചട്ടങ്ങള്‍ക്കിടയിലും ഞങ്ങള്‍ ജീവിതം ആഘോഷിച്ചു. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക്‌ കോണ്‍ വെണ്റ്റിലെ പ്രായമായ അമ്മമാര്‍ ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികളെ വിളിച്ച്‌ സംസാരിക്കും. കത്തോലിക്ക കുട്ടികളാണെങ്കില്‍ അവരെ കന്യാസ്ത്രീകളാവാന്‍ ഉപദേശിച്ചു. അന്നു കത്തോലിക്ക പെങ്കുട്ടികളോട്‌ ആരാവണം എന്ന്‌ ചോദിച്ചാല്‍ കന്യാസ്ത്രീ ആവണം എന്നേ പറയുമായിരുന്നുള്ളു. ചുരുക്കം ചിലരെ മറിച്ചുപറയാന്‍ ധൈര്യപ്പെട്ടുള്ളു. മഴപെയ്യുമ്പോള്‍ കോണ്‍ വെണ്റ്റിണ്റ്റെ ഉള്ളാകെ നനഞ്ഞൊലിച്ചു. അമ്മമാര്‍ എപ്പൊഴും കൊന്തചൊല്ലിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അതിണ്റ്റെ ഇടനാഴിയിലാകെ തണുപ്പും മൂകതയും തളം കെട്ടിക്കിടന്നു. കാറ്റടിയ്ക്കുമ്പൊള്‍ സിസ്റ്റര്‍മാരുടെ തലയില്‍ നിന്നും ശിരോവസ്ത്രം മാറിപ്പോവണേന്നു ഞങ്ങള്‍ ആശിച്ചു. കലോത്സവത്തിനായ്‌ രാത്രി മുഴുവന്‍ പ്രാക്റ്റീസ്‌ ചെയ്തു മടുത്തപ്പോള്‍ വാഴ്ത്താത്ത ഓസ്തിയും വീഞ്ഞും കഴിച്ചു. ഞങ്ങള്‍ കോണ്‍ വെണ്റ്റ്‌ സ്കൂളിലെ കുട്ടികളാണെന്ന്‌ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക്‌ അഭിമാനത്തോടെ, ഒരാവശ്യം ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടും ഞങ്ങള്‍ ഓര്‍ത്തു കൊണ്ടിരുന്നു.
സ്കൂളിലേയ്ക്കുള്ള യാത്രകളുടെ സുഖം അപ്പൂപ്പന്‍ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നപ്പോഴായിരുന്നു. വഴിനീളെ പാട്ടുകള്‍ പാടിയും കവിത ചൊല്ലിയും ഞങ്ങള്‍ നടന്നു. വീടിനടുത്തുള്ള ആശ്രമത്തിലെ നിത്യ സന്ദര്‍ശകരായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍. പ്രാര്‍തന നിറഞ്ഞ അകത്തളങ്ങളും ശാന്തത നിറഞ്ഞ മുഖവുമായി സന്ന്യാസിമാരും. അവരുടെ നീണ്ട താടിയും മുടിയും ഞാന്‍ കൌതുകത്തോടെ നോക്കി നിന്നിരുന്നു. അവര്‍ വായിച്ചു വച്ച പുസ്തകത്താളുകള്‍ അവരറിയാതെ മറിച്ചു വച്ചു. എന്നിട്ടും കരുണയോടെ അവരെന്നെ നോക്കി, സ്നേഹത്തോടെ സംസാരിച്ചു, കധകള്‍ പറഞ്ഞു തന്നു, അനുഗ്രഹിച്ചു, നല്ല കുട്ടിയായിരിക്കണം ന്നു പറഞ്ഞു. പണ്ട്‌ എണ്റ്റെ നാടിണ്റ്റെ ഐശ്വര്യമായിരുന്നു ആശ്രമം (ഇപ്പൊള്‍ പക്ഷെ അവസ്ത മാറി). ആ യാത്രകളുടെ രസം അപ്പൂപ്പന്‍ പോയതോടെ അവസാനിച്ചു.
പിന്നേയും മഴക്കാലം വന്നു. പക്ഷെ എണ്റ്റെ കയ്യും പിടിച്ച്‌ സ്കൂളിലെയ്ക്ക്‌ വരാന്‍ അപ്പൂപ്പന്‍ ഇല്ല. കോണ്‍ വെണ്റ്റിണ്റ്റെ തണുത്ത ഇടനാഴിയില്‍ ഒരു സ്കൂള്‍ കുട്ടിയായി ഓടിനടക്കാന്‍ ഇനിയാവില്ല. പഴയ കളിക്കൂട്ടുകാരെല്ലാം ജീവിതത്തിണ്റ്റെ പക്വതയിലേക്ക്‌ കാലെടുത്തു വച്ചു കഴിഞ്ഞു. എങ്കിലും എല്ലാവരുടേയും കൈ പിടിച്ച്‌ ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി ആ ലോകത്തേയ്ക്ക്‌ നടന്നു ചെല്ലാന്‍ തോന്നുന്നു. കാലം തരുന്ന ഉത്തരം നടക്കില്ല എന്നാണെങ്കിലും ഓര്‍മ്മകള്‍ ഒരു മഴ പോലെ തോരാതെ പെയ്തുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.....